मेसीलाई जिताउन होइन, मेसीसँगै जित्न तयार अर्जेन्टिना

विश्वकप फुटबल २०२६ अब अन्तिम चरणमा पुगेको छ। प्रतियोगिता सकिन तीन खेल मात्र बाँकी रहँदा धेरैको ध्यान तेस्रो स्थानको खेलभन्दा बढी इंग्ल्यान्ड र अर्जेन्टिनाबीच हुने दोस्रो सेमिफाइनलतर्फ केन्द्रित छ। कारण स्पष्ट छ—यो केवल दुई राष्ट्रबीचको प्रतिस्पर्धा होइन, यो लियोनल मेसीको सम्भावित अन्तिम विश्वकप यात्राको अर्को निर्णायक अध्याय पनि हो।

३९ वर्षको उमेरमा पनि मेसी अर्जेन्टिनाको केन्द्रमा छन्। आधुनिक फुटबलमा कुनै पनि टोलीले यति धेरै जिम्मेवारी एक जना अनुभवी खेलाडीमाथि राखेको उदाहरण दुर्लभ छ। प्रश्न उठ्छ—किन अर्जेन्टिनाले अझै पनि मेसीलाई यति धेरै विश्वास गर्छ? किन उनलाई केवल कप्तान होइन, टोलीको भावनात्मक आधारका रूपमा हेरिन्छ?

यसको उत्तर केवल उनको गोल, असिस्ट वा व्यक्तिगत प्रतिभामा सीमित छैन। मेसी अहिले अर्जेन्टिनी टोलीका लागि खेलाडीभन्दा धेरै ठूलो अर्थ राख्छन्।

क्वाटरफाइनलमा अर्जेन्टिनाले २–० ले पछि परेको अवस्थाबाट पुनरागमन गर्दै जित निकाल्दा मेसीले आफ्ना आँसु रोक्न सकेनन्। ती आँसु केवल जितको उत्सव थिएनन्। त्यसमा राहत, दबाब र वर्षौंको भावनात्मक यात्राको मिश्रण थियो।

यो प्रतियोगितामा मेसी भावुक बनेको पहिलो पटक भने थिएन। सुरुवाती खेलपछि बुबाको स्वास्थ्यमा समस्या आएको खबरले उनलाई भावुक बनाएको थियो। तर यसपटकका आँसु फरक थिए। यो एउटा कप्तानको राहत थियो—आफूले लिएको जिम्मेवारी पूरा गर्न सकेको अनुभूति।

पेनाल्टी चुक्दा केही क्षणका लागि अर्जेन्टिनाको यात्रा संकटमा परेको देखिएको थियो। यदि त्यो गल्ती निर्णायक बनेको भए, त्यसको भार मेसीमाथि कति पर्ने थियो भन्ने कल्पना गर्न गाह्रो छैन। त्यसैले जितपछि उनको भावनात्मक प्रतिक्रिया व्यक्तिगत सफलताभन्दा पनि टोलीलाई निराश हुनबाट जोगाएको अनुभूति थियो।

मेसीको अहिलेको यात्रा केवल फुटबलको कथा होइन, यो सम्बन्ध र विश्वासको कथा पनि हो। परिवार, समर्थक, सहयात्री खेलाडी र प्रशिक्षक—सबैको अपेक्षा उनीसँग जोडिएको छ। यो उनको अन्तिम विश्वकप हुन सक्छ भन्ने भावनाले पनि प्रत्येक क्षणलाई अझ विशेष बनाएको छ।

तर मेसीको सबैभन्दा ठूलो उपलब्धि सायद अर्को कुरा हो—उनले अन्ततः आफू अनुकूलको टोली भेटेका छन्।

लामो समयसम्म अर्जेन्टिनाको आलोचना यही थियो कि टोली मेसीमा अत्यधिक निर्भर छ। तर अहिलेको अर्जेन्टिना फरक देखिन्छ। यो टोली मेसीको वरिपरि बनेको भए पनि केवल मेसीमा अडिएको छैन। यहाँ प्रत्येक खेलाडीले आफ्नो भूमिका बुझ्छन् र कप्तानका लागि मात्र होइन, एकअर्काका लागि खेल्छन्।

प्रशिक्षक लियोनल स्कालोनीले पनि यस टोलीको वास्तविक शक्ति रणनीतिभन्दा माथि रहेको बताएका छन्। उनका लागि सबैभन्दा सुन्दर क्षण भनेको टोलीको सामूहिक उत्सव हो। उनको भनाइमा फुटबल केवल प्रणाली र संरचनाको खेल होइन, मानिसबीचको सम्बन्ध र विश्वासको खेल पनि हो।

यही सोच मेसीको खेल दर्शनसँग मिल्छ। मेसी सधैं मैदानमा शान्त देखिन्छन्, तर उनी सम्बन्ध र समूह भावनालाई अत्यन्त महत्त्व दिने खेलाडी हुन्। स्कालोनीको नेतृत्वमा उनले आफूजस्तै सोच्ने वातावरण पाएका छन्—जहाँ उनी केवल महान् खेलाडी होइन, साथीहरूमाझको एक सदस्य पनि हुन्।

यसैले अर्जेन्टिनाको वर्तमान टोली मेसीलाई सम्मान गर्न मात्र बनेको होइन, उनलाई आफ्नो उत्कृष्ट अवस्थामा खेल्न सक्ने वातावरण दिन तयार गरिएको टोली हो।

अब चुनौती इंग्ल्यान्ड हो। विश्वकप जित्ने सपना पूरा गर्न अर्जेन्टिनाले अर्को कठिन बाधा पार गर्नुपर्नेछ। स्पेनले पहिलो सेमिफाइनलमा फ्रान्सलाई हराएर फाइनलमा स्थान बनाइसकेको अवस्थामा दोस्रो सेमिफाइनलको विजेताले उपाधिका लागि निर्णायक भिडन्त गर्नेछ।

तर अर्जेन्टिनाको लक्ष्य केवल अर्को फाइनल पुग्नु होइन। यो मेसीलाई अर्को ऐतिहासिक उपलब्धिसम्म पुर्‍याउने अभियान पनि हो।

फुटबलमा भविष्य कसैले निश्चित गर्न सक्दैन। मेसीले फेरि विश्वकप उठाउनेछन् कि छैनन्, त्यो समयले बताउनेछ। तर एउटा कुरा स्पष्ट छ—अर्जेन्टिनाले अहिले उनलाई केवल आफ्नो कप्तानका रूपमा होइन, आफ्नो सपना बोकेको व्यक्तिका रूपमा विश्वास गरिरहेको छ।

र यही विश्वास नै मेसीको सबैभन्दा ठूलो शक्ति बनेको छ।